piesza.pl

anna

Historycy datują powstanie figury św. Anny na drugą połowę XV wieku, choć nieznane jest nazwisko twórcy. Została wykonana z jednego kawałka drewna lipowego ma ok. 64 cm wysokości. Zgodnie ze średniowiecznym zwyczajem łączy w sobie trzy postacie: Annę, Maryję i Jezusa. Pielgrzym, modląc się przed obliczem św. Anny, zwraca się jednocześnie ku Jej Błogosławionej Córce i Boskiemu Wnukowi.
Często mówi się o tej figurze „Samotrzecia”, bo św. Anna „sama jest trzecia” – na pierwszym planie znajdują się Jezus i Maryja. Postać św. Anny jest jakby tronem dla Matki Bożej i Jezusa.
Na figurze widać przemalowania i uzupełnienia. Obecna warstwa polichromii przedstawia św. Annę w zielonej sukni – kolor nadziei i czerwony płaszcz – kolor miłości. W długą, różową sukienkę odziana jest postać Maryi, nie ma natomiast okrycia Jezus. Jednak pielgrzym nie zauważa tych szczegółów, ponieważ trzy postacie okrywa jedna suknia. W 1898 roku główny ołtarz bazyliki został przebudowany i powyżej tabernakulum urządzono tron dla świętej figury przeniesionej tam z bocznego ołtarza.
W czasie II wojny światowej, kiedy franciszkanie zostali wypędzeni z klasztoru, swą wędrówkę rozpoczęła także figura św. Anny. Władze hitlerowskie nakazały franciszkanom 19 VI 1941 r. opuścić teren Góry św. Anny w ciągu 48 godzin. W nocy z 19 na 20 czerwca o. Feliks Koss, bojąc się, aby figura nie dostała się w niepowołane ręce, wykradł oryginalną figurę, a na jej miejscu umieścił kopię. Przez cztery lata figura ukrywana była w klasztorach sióstr franciszkanek przy kościele św. Aleksego w Opolu, w Pruszkowie oraz w Kłodzku-Jurandowie. Do sanktuarium powróciła wraz z franciszkanami w 1945 roku.