piesza.pl

Na wschodnim i południowym zboczu Góry św. Anny, między drzewami, rozciąga się „wieniec” 40 kaplic kalwaryjskich. Kalwaria wzniesiona została w latach 1700 – 1709. Najpierw powstały trzy duże kościoły i 30 małych kaplic Męki Pańskiej, a w późniejszym czasie pozostałe.
Podobnie jak w Jerozolimie, na wschód od miasta rozciąga się wąwóz Doliny Jozafata z kościołem Grobu Maryi. Powyżej znajduje się Góra Oliwna, a na południowo – zachodniej stronie góry mieści się Golgota, na której umieszczono trzy krzyże.
Przez pierwsze 50 lat kaplice stały opuszczone i nieużywane. Franciszkanie nie przyjęli Kalwarii pod swój zarząd. Dopiero w 1753 za czasów gwardiana o. Franciszka Sachakowskiego, bracia zakonni postanowili zatroszczyć się o kaplice kalwaryjskie. W latach 1756 – 1764 Kalwaria została odbudowana. Zbudowano też nowe kaplice, m.in. tzw. Gradusy z 28 stopniami, którymi w Jerozolimie przechodził Jezus przed ukrzyżowaniem.
W 1766 został opracowany program nabożeństw odprawianych na Kalwarii. W rok później wydano modlitewnik, który po wielu poprawkach i wznowieniach do dziś służy pielgrzymom na kalwaryjskim szlaku pod nazwą „Książeczka kalwaryjska”.
W latach 1864 – 1866 wybudowano kaplicę Trzeciego Upadku, gdzie pochowany został długoletni gwardian klasztoru i inicjator budowy o. Atanazy Kleinwächter. On również zlecił renowację zdobienie kaplic.
Do najbardziej interesujących kaplic należą: kościół Krzyża Świętego, Wieczernik, kaplica Przyjęcia Krzyża Świętego w kształcie krzyża, kaplica Spotkania z Matką w kształcie serca oraz Domek Maryi, zbudowany na symbolicznym planie róży.